Cyrkowcy

• Reżyseria: Bostan Elisabeta
• Tytuł polski: Cyrkowcy.
• Tytuł oryginalny: Saltimbancii.
• Produkcja: Rumuńsko-radziecka (Mosfilm / Casa de Filme 5).
• Rok produkcji: 1981.
• Reżyseria: Elisabeta Bostan.
• Scenariusz: Vasilica Istrate (na podstawie powieści „Fram, ursul polar” Cezara Petrescu).
• Muzyka: Temistocle Popa.
• Główne role: Octavian Cotescu (Cezar Marcelloni), Carmen Galin (Fany), Adrian Vilcu (Geo), Dem Rădulescu (dyrektor Buffone).

Fabuła

Akcja filmu toczy się na początku XX wieku, ukazując surowe realia życia w wędrownym cyrku. Do Jass w Mołdawii przybywa trupa zarządzana przez dyrektora Buffone, a jej główną atrakcją jest rodzina Marcellonich. Ojciec, Cezar, jest treserem koni, natomiast matka i córka Fany to utalentowane akrobatki i woltyżerki. Z trudów wędrownego życia wyłamuje się jedynie kilkunastoletni Geo – chłopak ma w przyszłości zostać lekarzem, jednak jego prawdziwą pasją są wyprawy polarne na wzór słynnego Nansena.

Spokojne życie trupy przerywa tragiczny pożar namiotu, który doprowadza do rozpadu zespołu Buffone. Rodzina Marcellonich w poszukiwaniu pracy trafia najpierw do wielkiego bukaresztańskiego cyrku Sidoli, a następnie wyrusza na tournée po Rosji. W Petersburgu dochodzi do przełomowego momentu – Cezar kupuje od myśliwego z Północy młodego niedźwiedzia polarnego. Nadaje mu imię Fram (na cześć statku Nansena) i rozpoczyna tresurę. Zwierzę okazuje się niezwykle pojętne i po powrocie do Jass staje się prawdziwą sensacją. Mimo sukcesów artystycznych, rodzina popada w długi, przez co młody Geo musi porzucić swoje marzenia o medycynie i podróżach, by rozpocząć morderczy trening cyrkowy. Ostatecznie, dzięki lukratywnemu kontraktowi z dyrektorem Sidoli, niedźwiedź Fram zostaje główną gwiazdą programu, a Geo znajduje swoje miejsce na arenie u boku rodziny.

Ciekawostki o filmie

• Obraz ten stanowił przełom w twórczości reżyserki Elisabety Bostan. Znana wcześniej z baśniowych, pełnych efektów specjalnych filmów dla dzieci, tym razem stworzyła dzieło wysoce realistyczne, z niezwykłą starannością odtwarzające obyczaje i kulturę materialną początków XX wieku.
• Twórcy postawili na duży autentyzm podczas kręcenia scen na arenie. Aktorzy sami wykonywali większość ewolucji (woltyżerkę, akrobacje czy numery klownów), a wsparciem profesjonalnych cyrkowców posiłkowali się jedynie w najtrudniejszych momentach.